Amosando publicacións coa etiqueta Miradoiro. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Miradoiro. Amosar todas as publicacións

venres, 13 de setembro de 2013

Lendo en Dandora, Nairobi (Quenia), abril 2012. Micah Albert


Encántame esta foto. Unha muller que sobrevive aproveitando o lixo do vertedoiro de Dandora fai un descanso ollando unha revista. Concentrada, relaxada... nun contexto sucio e triste, pero que mesmo semella bonito na imaxe.
O poder curativo da lectura, unha pócima máxica para sandar as penas que todos levamos dentro. O repouso, a calma.
E a nosa lectora... lerá palabras e imaxes, ou só as imaxes? como será a súa vida? que fará coa revista? poderá conseguir máis lecturas? na biblioteca? 

sábado, 26 de maio de 2012

Los pies de barro de Jaafar


Por: Ramón Lobo | 26 de mayo de 2012

Muhammed Muheisen (ASSOCIATED PRESS)
Jaafar Sakhawat tiene ocho años de edad y unos pies de anciano. Los primeros dedos, los que llamamos gordos, parecen aplastados por siglos de trabajo, de esclavitud, arrastran cadenas. Los demás presentan deformidades prematuras en los nudillos, como si padecieran algún tipo de artrosis. Jaafar trabaja en una fábrica de ladrillos en las afueras de Islamabad, en Pakistán. De la pernera derecha de un pantalón enmarronado descienden mojaduras de barro reciente. Parece una estatua humana, un niño-viejo que nace de las piedras.
No necesitamos ver su cara para saber que tiene ojos tristes y una sonrisa inocente. No necesitamos que nos cuenten su vida; sabemos que es un niño sin derecho a escuela, a infancia y juego, miembro de una familia numerosa, pobre, con unos padres dependientes del escaso dinero que pueda ganar en un trabajo de destajo.
Los pies de barro de Jaafar no muestran el aire viciado de la fábrica, la solana o el frío de las terrazas en las que se ordenan los ladrillos recién cocidos. Muchas viviendas paquistaníes, y de su vecino Afganistán, están hechas de pies de Jaafar. Son el país real, el que padece la corrupción de los gobernantes, el radicalismo de sus talibanes, el peso de la tradición y a unos extranjeros que llegaron para liberarles de lo accesorio y que se han convertido en un problema más, quizá el más grave porque mataron la esperanza.

xoves, 9 de febreiro de 2012

Dúas imaxes dos noso tempo

A verdade é que todo o relacionado coa crise e coa corrupción ten provocado infinitos motivos para cabrearse, para vomitar de asco, para botarse ao monte e, mesmo, para chorar de rabia. Canta inxustiza!!!

Acabo de enterarme da condena a Garzón por parte desa banda de desalmados que se din xuíces. O primeiro condenado pola máis que probada rede de corrupción da Gürtel. Once anos de inhabilitación para un xuíz por investigar, cando tantos outros xuíces prevaricadores, racistas, machistas e franquistas teñen saído de rosiñas de mans da (in)Xustiza. O corporativismo mafioso decidiu que non era un dos seus. os seus son os que ditan sentenzas que desprezan ás vítimas da violencia machista, económica ou fascista. Canta merda!!! Isto é un estado democrático, todos somos iguais ante o mazo dos poderosos.

Non sei ben por que, pero o proceso inquisitorial contra Garzón levoume á foto do presidente de Ryanair burlándose dos traballadores de Spanair no aeroporto de Bilbao. Un cabrón con diñeiro, orgulloso de ser un malnacido, mofándose de quen loita polo pan dos seus fillos. Esta é a imaxe do empresario capitalista de éxito, sen complexos. Mentres, cos impostos de todos, as administracións públicas? subvencionan as súas ganancias privadas suplicándolle que poña un avión no seu aeroporto.

E aquí estamos, loitando para non se vencidos polo medo, pola desesperanza que xuíces e capitalistas como os das imaxes nos causan. Estupefactos e temerosos dunha realidade noxenta aínda podemos berrarlles: Señores, son vostedes unha vergonza para a especie humana!!!

sábado, 14 de xaneiro de 2012

Ciencia e Igrexa

E nós que memorizamos que o XVIII era 'el siglo de las luces' e resulta que aínda seguimos na escuridade, tan sinistra como as sotanas.

mércores, 9 de novembro de 2011

O nazismo non morre

E aquí están, manifestándose e facendo o saúdo nazi sen vergoña. Ao contrario, orgullosos e iluminados. En Alemaña? Non, en Rusia (manda carallo despois de Stalingrado)  Algúns tapan a cara, por que será? A min quen me dá realmente medo é esa moza rubia, a cara descuberta, convencida ser mellor.


venres, 21 de outubro de 2011

Que os diferenza?

Os presidentes de Francia, Nicolas Sarkozy, Rusia, Dmitry Medvedev, e o de Estados Unidos, Barack Obama, o Secretario Xeral de Nacións Unidas, Ban Ki-moon e o líder de Libia, Muammar Gaddafi, durante a terceira xornada do cume do G-8 en L’Aquila, xullo do 2009

Cando me enterei do asasinato de Gadafi puxen a foto de arriba para denunciar o cinismo e a desvergonza inhumana dos nosos líderes occidentais. O antigo inimigo, despois amigo e desde hai uns meses de novo inimigo foi abatido coma un animal e toda esa camarilla de inmorais celébrano como vulgares mafiosos. Non teñen dignidade. Que os diferenza de Gadafi? Eu non sei explicalo mellor que Reyes Mate no artigo que reproduzo abaixo.

De la justicia al ajusticiamiento
El comunicado de ETA anunciando su adiós a las armas dejó en la penumbra la imagen inquietante de un Gadafi ajusticiado que pone a prueba la humanidad de sus autores y la de los que la contemplamos. Hemos conocido una secuencia grabada por un móvil tembloroso en la que aparecía un hombre malherido al que una turba furiosa le obligaba a dar unos pasos.
En esa secuencia el pueblo tiranizado se convertía en verdugo, al tiempo que hacía del tirano criminal, una víctima. Un criminal, un delincuente, puede ser convertido en víctima, por extraño que parezca, cuando en vez de procesarle conforme a derecho, se le ajusticia.
En español el vocablo justicia significa la noble virtud cardinal y también verdugo, dando a entender con ello lo fácil que la justicia puede derivar en venganza, es decir, en su contrario. Si la lengua encierra esa equivoco es porque la confusión entre justicia y ajusticiamiento abunda en la vida real.
Sobran los ejemplos. Mussolini, capturado por un comando partisano, fue ajusticiado sobre la marcha y su cadáver expuesto en Milán para mayor escarnio cabeza abajo como los suyos habían hecho poco antes con 15 antifascistas.
Las fotos de un Gadafi detenido y escarnecido no auguran nada bueno
Esos gestos no son gratuitos pues contaminan de inmoralidad la nueva política que quieren poner en marcha sus autores aunque estos sean los enterradores de una dictadura y se presenten en la historia con la vitola de resistentes o campeones de la libertad.
Acaba de publicarse en Francia un opúsculo, titulado ¿Venganza?, escrito en noviembre de 1945. Su autor es Robert Antelme, el conocido resistente comunista, deportado en un campo de concentración y autor de La especie humana, uno de los relatos más sobrecogedores de la vida en un Lager. El antiguo resistente y superviviente de la barbarie nazi se vió obligado a denunciar a sus propios correligionarios que aplicaban a los prisioneros alemanes, después de la guerra, las mismas prácticas que los nazis emplearon con ellos.
Antelme no lo podía tolerar porque hacerlo suponía negar los ideales de libertad, dignidad y justicia por los que ellos habían combatido y habían resistido. Si ahora alguien ha vuelto a editar un escrito tan viejo es porque el odio empieza a cegar a las víctimas, echando a perder los valores por los que tanto sufrieron.
Los italianos no se han repuesto del ajusticiamiento a Mussolini. Hoy se discute en Italia como nunca sobre la resistencia, y si casos como este la ponen en entredicho, resulta que al final la moralidad se queda sin sujeto, en tierra de nadie, más allá del fascismo y del antifascismo.
Esas fotos de un Gadafi escarnecido no auguran nada bueno para el futuro de Libia. Ese pueblo en armas que traduce los sufrimientos padecidos bajo la feroz dictadura del coronel Gadafi en odio, trueca los valores de la rebelión por las prácticas criminales contra las que se rebelan.
Al final se ponen al mismo nivel que Gadafi. Harán bien los nuevos poderes en depurar responsabilidades y, si no lo hacen, que intervenga la Corte Penal Internacional. De lo contrario tendremos más de lo mismo.
Reyes Mate es profesor de investigación del CSIC.

mércores, 12 de outubro de 2011

12 de outubro: desfile militar

Viñeta de Ferreres publicada no Público e en El Periódico o Día de la Hispanidad....

luns, 13 de xuño de 2011

Mulleres de Misrata (Libia) ao pé dun edificio bombardeado, Rodrigo ABD


Que contraste! Semella unha montaxe. En primeiro plano nenas e mozas pasean, saúdanse, sorrín, mesmo tiran fotos. Ao fondo a desolación dos bombardeos, edificios negros e destruídos. Imposible que non houbera mortos e feridos. Como se pode recuperar tan axiña a normalidade? Ou quizais están ledas por librarse da tiranía de Gadafi? Eu penso que simplemente celebran que está vivas, aproveitando a tope o momento de atoparse, de sentir, de vivir no medio do horror. Mañá non saben que pode pasar na tolemia da guerra, talvez non teñan tanta sorte.
Dúas nenas cóllense as mans e míranse, felices de atoparse. Máis apertas e menos bombas, señores do mundo!!!

luns, 6 de xuño de 2011

A favor de Keiko en Lima

As eleccións de Perú deixáronos imaxes coma esta. Un barrio, que non é barrio, e unhas casas que non son casas, cheos de pintadas a favor da candidata Keiko Fujimori, que tampouco era a verdadeira candidata. A 'china', que non é china, antiga primeira dama do seu pai, perdeu por moi pouco as eleccións.

Pode parecernos incrible que, despois dos delitos probados cometidos polo seu pai e o Rasputín Montesinos, a súa filla e herdeira política poida sumar tantos apoios, tantos votos. Pero miremos o que ocorre aquí, na civilizada e culta Europa: Berlusconi, Camps, Le Pen e outros moitos (sen entrar en detalles) elixidos por un pobo aparentemente non tan desesperado, non tan pobre, coma os habitantes destas casas. Canto feísmo!!!

mércores, 16 de marzo de 2011

Xogando á guerra

Esta fotografía de Agustí Centelles, un dos grandes reporteiros gráficos da Guerra Civil no bando republicano, pareceume sempre unha das que mellor expresa o que é a Guerra. E non só a Guerra Civil, senón calquera. Os nenos sempre imitan aos maiores e se o que ven é morte e violencia eles reprodúcenas nos seus xogos aparentemente inocentes, mesmo nos chapuceiros uniformes e no xefe de pelotón, tan digno el. Por que os xefes nos parecen tan decentes mentres os seus subordinados fan o traballo sucio?

E non xogan ás batallas, senón aos fusilamentos, nunha extraordinaria imitación dos ‘Fusilamientos del 3 de mayo’ de Goya, que o autor soubo maxistralmente captar: a barbarie sen cara, de costas; os fusilados de fronte. Unha metáfora da cruel realidade que se vivía neses momentos en España. Noutro bando, no dos rebeldes, os nenos xogaban ao mesmo como anotou o xeneral Mola (perdón, Mula), nos seus diarios en agosto de 1936: “Me ha chocado el juego que se llevaban unos chiquillos. Dos de ellos iban con escopetas de juguete. Los demás cogían a otro prisionero y lo conducían ante los armados. Éstos le gritaban al preso: ‘!Viva España¡, ¡viva España¡’ y como el preso no contestara (el juego era no contestar), los de las escopetas apuntaban y el pelotón imitaba el fusilamiento”. Semella case unha descrición detallada da foto, aínda que os berros fosen outros.

Nenos con armas de plástico en Nayac, Iraq
Hoxe, os nenos (non as nenas), seguen a xogar á guerra en Somalia, Palestina ou Iraq, mentres os maiores alimentan esta perversa diversión coa súa incapacidade para vivir sen matarse. Mesmo recorren aos nenos para que alimenten a maquinaria bélica, como ocorre hoxe en moitas contendas, pero tamén en 1938 coa chamada ‘Quinta do biberón’ durante a Batalla do Ebro no bando republicano. Nenos de 17 anos levados a morrer e a matar na fronte. Cando deixarà de estar de moda fusilar?

Nesta foto no Madrid asediado do 36, as nenas xogan tamén a súa guerra. A pesar de que houbo moitas milicianas no bando republicano para estas nenas xogar a ser mulleres durante o conflito supuña disfrazarse de enfermeiras. Os roles de xénero manifestados con nitidez. Os machos matan, as mulleres curan. Pena que hoxe se mida a consecución da igualdade cuantificando o número de mulleres no exército. Nenas e nenas, vítimas sempre (na Guerra Civil morreron uns 400.000 nenos e nenas), pero tamén aprendices do vil oficio de matar.

domingo, 19 de decembro de 2010

Foto do ano de UNICEF, de Ed Kashi.

Unha foto do 2010 que nos remite a un conflito rematado? en 1975
Coñecemos máis da Guerra de Vietnam que da propia Guerra Civil pola colonización cultural ianqui (fotos, cine, televisión, xogos...). Coñecemos? Guerra Fría, Rota Ho Chi Min, My Lai, bonzos, tiro nas sens, Ofensiva do Te, La chaqueta metálica, El cazador, Apocalipsis Now... Un escenario de película... de horror.
Esta nena só ten nove anos, ten o rostro deformado polas secuelas dos axentes químicos que usaron as tropas de EE UU contra as persoas e as plantas. Hai 1,2 millóns de nenos discapacitados en Vietnam, moitos deles nas áreas rurais.
Unha bonita fotografía cun tema para non esquecer. A guerra continúa, ben o sabe esta nena que nin viu como 'remataba'. Putas guerras.

domingo, 31 de outubro de 2010

Durmindo nas trincheiras



Estes soldados alemáns dormen coma bebés nas trincheiras da fronte oriental durante a I Guerra Mundial. É unha foto distinta, entre as moitas desa matanza. Só son cinco homes novos facendo algo rutineiro, o que todos facemos diariamente. Estarán soñando cos obuses ou coa última incursión na 'terra de ninguén'? Quizais soñen coa súa casa, coa súa familia. O auténtico pesadelo será espertar de novo... Sobreviviron á barbarie?

mércores, 16 de xuño de 2010

O berro



Alguén sabe exactamente onde está Kirguizistán? A pelexa entre kirguises e usbecos xa conseguiu o suficiente número de mortos como para aparecer nas portadas (iso si, sen facerlle sombra a maldita crise). Acadar un nivel de atención maior ou manterse só depende da súa capacidade para seguir matándose.

A foto de Igor Kovalenko é fermosa, tres nenos e unha flor á xogo coa camiseta da nena que berra a súa dor. Con que nos quedamos? Coa pericia do fotógrafo ou co grito eterno de Munch?