xoves, 22 de xaneiro de 2015
luns, 8 de setembro de 2014
Una granja para el futuro, de Rebecca Hosking
Se trata de una historia real, narrada en primera persona por su realizadora Rebecca Hosking, quien se plantea como proyecto de vida el regreso a su Devon natal para hacerse cargo de la vieja granja familiar. Desde su trayectoria profesional de documentalista realizadora varias películas sobre vida silvestre, Rebecca se pregunta aquí cómo hacer para transformar el establecimiento agrícola de su familia localizado en el Sur de Inglaterra, en una granja de bajo consumo energético más adecuada para un futuro cercano, en el que evidentemente los combustibles fósiles serán cada vez más escasos.
Los subtitulos en español fueron realizados en forma autogestionada por el Movimiento de Transición de la Comarca Andina, Patagonia Argentina.
Para ver la ficha técnica completa y un resumen más detallado de este documental, visitar:
http://sites.google.com/site/sinpetroleo/cine/farmfuture
mércores, 11 de setembro de 2013
Ian Gibson, Serge Latouche y Jonathan Franzen nos piden una revolución
sábado, 27 de abril de 2013
O Xurelo e os residuos radioactivos na foxa atlántica

luns, 2 de abril de 2012
O Desastre nas Fragas do Eume. Manifesto ecoloxista

Segundo a información proporcionada pola Consellería de Medio Rural e do Mar, ata as 14 hs. de hoxe víronse afectadas 750 hectáreas do Parque Natural. Nesta mesma información tamén se falaba de 100 hectáreas na zona de Cabalar (A Capela), pero cremos que se trata dunha información errada xa que outro dos incendios de grandes dimensións que están a asolar a comarca producíuse na zona de Anca-As Louseiras. Varias persoas integrantes destes colectivos comprobaron que houbo un conato de incendio no lugar de Cabalar, pero sen a gravidade que lle atribúe a Xunta de Galiza.
Entre os datos que fomos coñecendo, os técnicos sinalan ata tres focos causantes do incendio que afecta ás Fragas do Eume, é dicir, trataríase dun lume intencionado que coincide no tempo e no espazo co incendio en As Louseiras e co conato de Cabalar, o que buscaría causar o maior dando posible a espazos naturais de grande importancia ecolóxica como son as fragas do río Eume e do río Belelle. A Xunta de Galiza está obrigada a poñer todos os medios e persoal necesarios para deter aquelas persoas que provoquen os incedios, pero tamén é necesario que a sociedade galega rexeite as actividades incendiarias e modifique a “cultura do lume” instaurada nas prácticas agrícolas.
No caso do parque natural, o incendio está a afectar zonas de Reserva Natural, e de maior interese ecolóxico, zonas de fragas, zona de repoboacións con especies alóctonas e zonas de mato e pasteiros.
Aínda que os responsables políticos, nomeadamente Alberto Núñez Feijoó, destacan xunto a intencionalidade do incendio, as condicións climatolóxicas de vento e escasez de humidade, ADEGA, SGHN e Verdegaia queremos salientar que as dimensións deste incendio non poden entenderse se non é tendo en conta outros factores referentes as políticas ambientais da Xunta de Galiza:
- A declaración como Parque Natural no ano 1997 non foi suficiente para que se tomaran as medidas necesarias que garantiran a súa conservación. A día de hoxe non conta co obrigado Plan Rector de Usos e Xestión nin cun programa forestal, o que favorceu que as Fragas do Eume sufran un paulatino proceso de eucaliptización e crecemento de especies alóctonas. Un exemplo o temos nos terreos afectos polo incendio: unha das zonas calificadas como de Reserva Natural está rodeada por zonas de repoboacións (eucaliptais, piñeirias, etc.), multiplicando o risco de que o lume chegue ás zonas máis sensibles.
- A Xunta primou en Galiza o investimento en medios de extinción en detrimento da prevención, feito que non supuxo reducir o número de conatos e incendios. As Fragas do Eume, como veñen manifestando tempo atrás técnicos da propia administración, presentan zonas prácticamente inaccesibles debido ao abandono dos montes. Cando as circunstancias climatolóxicas son moi desfavorables, coma acontece actualmente, eses medios de extinción atopan grandes dificultades á hora de loitar contra os lumes. Se a isto sumamos que nos últimos tempos os brigadistas critican a precariedade laboral e a falta de medios coa que traballan, ademáis da aposta da Xunta por reducir o persoal encargado do cuidado dos espazos naturais, atopamos unha situación de grave perigo que ameaza aos nosos montes e que nos últimos meses está a castigar duramente moitos dos nosos espazos protexidos: LIC Macizo Central, ZEPA A Limia, Reserva da Biosfera de Allariz, LIC Ancares-Courel, etc. No caso das Fragas do Eume, o chamado da Xunta de Galiza ao exército pon de manifesto a incapacidade de afrontar unha circunstancia previsible de diferentes incendios cos medios e persoal existentes.
- Queremos facer un chamado de atención sobre o réxime hídrico do río Eume, moi afectado pola detracción de auga para o enchido do oco da mina de As Pontes. Descoñecemos, debido á falta de información proporcionada por Augas de Galiza, se o proceso de enchido está a cumprir co obrigado caudal ecolóxico nun momento de seca como o actual. O menor caudal do río Eume podería estar a reducir a evapotranspiración, contribuindo a unha menor humidade no ambiente e a un maior risco de incendio en espazos que, como as fragas, soen verse pouco afectadas polos lunes gracias ao seu elevado nivel de humidade.
martes, 11 de xaneiro de 2011
sábado, 17 de xullo de 2010
Destrucción a toda costa
martes, 26 de xaneiro de 2010
La fábrica de chocolate era... una central nuclear

Este artigo do diario Público é unha magnífica mostra de "como se escribe a Historia". O que ocorreu en Ascó coa central nuclear é unha elocuente mostra da doma que supuxo a transición. A loita democrática dunhas poucas persoas honradas fracasou ante o poder omnímodo da maquinaria capitalista que non dubida nunca en utilizar métodos mafiosos para acadar os seus fins. As persoas non importan. A quen beneficia entón este sistema?
JORDI SIRÉ- 26/01/2010
Andreu Carranza volvió el pasado domingo a Ascó para manifestarse en contra la instalación del cementerio nuclear. Era un reencuentro con un pasado doloroso: su padre, Joan Carranza, el primer alcalde democrático de esta localidad de Tarragona, tuvo que abandonar del pueblo con su familia por oponerse a la central. "La persecución de que fue objeto por las eléctricas y el propio ayuntamiento cuando ya no era alcalde acabó con su vida", dice Carranza, convertido hoy en escritor de renombre.
Joan Carranza era el sastre de Ascó al final del franquismo, cuando llegó a la localidad un hombre "al que llamaban Gitano blanco y empezó a comprar terrenos", dice el hijo del antiguo edil. El caciquismo franquista expandió el rumor de que querían hacer "una fábrica de chocolate". Pronto supieron la verdad, y comprobaron que las obras comenzaban sin permisos.
Su padre se movilizó con la ayuda del párroco local, mossèn Miquel, quien cada año conmemoraba el lanzamiento de las bombas atómicas sobre Hiroshima y Nagasaki con un vía crucis que acababa lanzando coronas de flores al Ebro delante mismo de la planta. La sala parroquial fue el primer lugar de encuentro de los antinucleares cuando leyeron en la revista Triunfo las advertencias de una serie de físicos.
Pioneros antinucleares
Juntos crearon una asociación para presentarse a las elecciones, "algo pionero en ecologismo en un país que se manifestaba por la libertad y el Estatut". Su triunfo por mayoría holgada acabó provocando una fractura social que tuvo su momento álgido la noche del 23F. "Personas del pueblo ligadas a la extrema derecha salieron de sus casas con escopetas para liquidarnos". La escena, propia del far-west, fue vivida en casa de los Carranza con sus miembros distribuidos por las habitaciones con escopetas de caza. "Nos salvó Jaume de Grau, un hombre de derechas pero moderado".
Por aquel entonces "las eléctricas acabaron convenciendo con entrevistas uno a uno a los vecinos prometiendo lo mismo que ahora: progreso y puestos de trabajo". Carranza lamenta ahora, a un día de la votación de la candidatura a albergar el ATC, que la decisión recaiga en un alcalde que "continúa siendo trabajador de Ascó". La partitura, triste, termina con notas de optimismo. "En los 70 las manifestaciones antinucleares estaban llenas de personas de ideología libertaria de Barcelona. El domingo, los presentes eran de aquí".
Cuando la central empezó a funcionar, la familia Carranza y otra media docena se marcharon del pueblo. Mossèn Miquel fue retirado de su parroquia por orden del obispo y acabó sus días enfermo en un convento de monjas en Benicarló. Todavía no tienen epitafio: su recuerdo perdura entre los antinucleares de hoy.
sábado, 19 de decembro de 2009
Atentado contra o Rainbow Warrior

En xullo de 1985, na costa de Nova Celandia, o barco insignia da organización ecoloxista Greenpeace afundiuse debido á explosión de dúas minas colocadas por axentes do servizo secreto francés coa autorización do presidente Mitterrand.
O atentado levouse a cabo para impedir que o barco chegara ao Pacífico sur, onde pensaba levar adiante unha serie de accións para protestar contra as probas nucleares francesas no atolón de Mururoa (Polinesia Francesa). As bombas tamén causaron a morte dun fotógrafo da expedición, Fernando Pereira.
O barco foi refrotado e remolcado ata a baía de Matauri, onde foi afundido definitivamente e hoxe é unha atracción para os mergulladores.
Greenpeace contruiría un novo barco, o Rainbow Warrior II, continuando coa súa importante labor de denuncia dos atentados contra a natureza. Hoxe a ameaza nuclear é aínda maior, con cada vez máis países desenvolvendo armas atómicas e construíndo centrais nucleares.
Ademais da demisión do ministro francés de Defensa, Charles Hernu, as únicas condenas polo ataque ditáronse cara dous axentes secretos franceses. Foron sentenciados a dez anos de prisión en Nova Celandia, pero menos dun ano despois xa foron trasladados a territorio francés. Francia pagou indemnizacións de 7 millóns de dólares a Nova Celandia e 8,1 millóns a Greenpeace.